‚Pasozyty o tyle daja przeciwny

‚Pasożyty o tyle dają przeciwny obraz, że „łańcu- chy” przez nie tworzone są w zasadzie jeszcze krótsze niż form wolnożyjących, czyli złożone z mniejszej i’ii;Yzby ogniw i każde ogniwo w stosunku do poprze- dzającego składa się z gatunków mniejszych, lecz ” większej. liczbie osobników (pasożyty, hyperpaso- żyty, bakterie). Łańcuchy odżywcze i łańcuchy paso- żytów są nader znamienną cechą struktury odżywczej zespołów zwierzęcych, tłumaczą nam jednocześnie stosunkowo niewielką liczbę gatunków tworzących, zwłaszcza tych, które większą odgrywają rolę. Poszczególne łańcuchy odżywcze danego zespołu, razem z pierwotnymi źródłami pożywienia jakiego do- starczają producenci, czyli rośliny, tworzą dopiero wła- ściwy c y k l o d ż Y w c z y. Taki cykl wyraża nam ustosunkowanie się do siebie poszczególnych typów odżywczych i bieg czyli krążenie materii żywej wraz z energią poprzez organizmy w obrębie zrównoważonej jednostki zespołowej. Znamy schematy takich cyklów odżywczych. Wprawdzie nie są one jeszcze zbyt licz- ne, ale dla pewnych zespołów zostały już drobiazgowo opracowane. Pani Haviland-Brindley a także Sumer- hayes i Elton dali nam takie cykle dla tundry, ame- rykańscy ekolodzy opracowali je drobiazgowo dla lasów umiarkowanych i prerii północnoamerykańskich. Kaszkarow i Kurbatow odnośnie kręgowców środko- woazjatyckiej pustyni Kara-Kum, Hardy dla planktonu Morza Północnego, uwzględniając w szczególności odżywianie się śledzia; limnolodzy europejscy szcze- gółowo zbadali cykle odżywcze w różnych typach zbiorników śródlądowych itp. Dwa takie cykle przy- taczamy w rozdziale o formacjach lądowych, odnośnie tundry i umiarkowanego lasu liściastego. Cykle odżywcze dają najczęściej tylko obraz jako- ściowy gospodarki zespołowej. Niewiele jeszcze istnieje przejrzystych wykresów ilustrujących także pod względem ilościowym gospodarkę odżywczą zespołów lądowych, co swego czasu nazwał Palmgreen biologią produkcji. [patrz też: , , ]