Dno strefy przybrzeznej siega przecietnie

Dno strefy przybrzeżnej sięga przeciętnie do krańca zewnętrznego szelfu (200 m) lub co najwyżej nieznacz- nie tę granicę przekracza, nie dalej . jednak zasięgu przenikania światła w głąb, Zasiedlają je zespoły złożone z glonów osiadłych i zwierząt, które różno- rodnością typów i sposobami życia przewyższają wszystkie inne tereny i dziedziny morza. Wszystkie wymagają do życia oparcia o dno, są bentosem. Jeżeli spróbujemy doszukiwać się przyczyn nader wielkiego ich urozmaicenia, wówczas przekonamy się, że tylko w urozmaiconych warunkach środowiska można je znaleźć. •Na rozmieszczenie lokalne i selekcję fauny dennej wpływają przede wszystkim następujące czynniki ekologiczne: głębokość, pływy, charakter fizyczny dna i zrozmcowanie warunków środowiska płynnego w danym miejscu. G ł ę b o koś Ć, czynnik pionowy, któremu towarzy- szy szereg innych warunków, pozwala dzielić dno strefy przybrzeżnej na kilka pasm pionowych, cechu- jących się określonymi zespołami roślin i zwierząt. W różnych morzach pasma te oczywiście mają zasięg i skład zasiedlenia rozmaity, ale na ogół można wy- różnić następujące działy: . Pasmo o p r y s k u (eulitoral górny, s u p r a l i t 0- raI) ponad linią najwyższego przypływu, graniczące z lądem, zasiedlone przez świat mieszany, morski i lądowy. Pasmo p ł Y w ó w obejmuje tereny eulitoralu śred- niego (m e z o 1 i t o r a l), pokryte wodą podczas przy- pływu, wynurzające się z wody przy odpływie. Niekiedy nazywane eulitoralem właściwym. Brak w morzach śródziemnych, np. w Bałtyku. . Pasmo e u 1 it o raI u p o d w o d n e g o albo dol- nego, poniżej’ linii odpływu po krańce dolne zasięgu flory bentosowej, czyli po sublitoral, w zasadzie nie wynurzające się nigdy z wody, zasiedlone bardzo urozmaiconymi zespołami. [podobne: , , ]